Χαφιές

Είχα αναπτύξει μια ενστικτώδη ικανότητα να μυρίζομαι τους χαφιέδες. Μια μέρα, έτσι για άσκηση είπαν να πάρω έναν απ΄αυτούς στο κατόπι να αρχίζω να τον παρακολουθώ και να μαζεύω στοιχεία για το πρόσωπό του. Στάθηκε πιο εύκολο απ΄όσο είχα φανταστεί. Ο λεγάμενος δεν είχε καμιά έγνοια μήπως τον παρακολουθούν και δεν έπαιρνε ούτε τις στοιχειώδεις προφυλάξεις. Έφευγε από το πανεπιστήμιο και πήγαινε γραμμή στην ασφάλεια να δώσει αναφορά.

Εκείνη την εποχή είχε βάλει στο μάτι μια ομάδα φοιτητών, τέσσερεις νεαρούς και δύο κοπέλες που προσπαθούσαν να στήσουν μια θεατρική ομάδα. Ναι παρακαλώ, μια απλή θεατρική ομάδα. Ο χαφιές τους είχε αριστοτεχνικά πλευρίσει , τους υποσχόταν ότι θα τους βρει χρήματα για σκηνικά και τεχνικό εξοπλισμό και πως θα μεσολαβούσε μέσω κάποιου γνωστού του στην πρυτανεία για να δοθεί άδεια για παραστάσεις μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Παράλληλα έπαιρνε μέρος στις κουβέντες του και μάζευε πληροφορίες για όσους γνώριζαν τα παιδιά (...) Όλα περνούσαν από το αυτί του χαφιέ και καταγράφοντας στο τεφτέρι του. Αυτή η μανία των χαφιέδων να κρατούν τεφτέρι μου την έδινε στα νεύρα. (...)

Κάποια στιγμή παρατήρησα πως η παρέα των φοιτητών λιγόστεψε κατά δύο, έλειπαν πλέον μια κοπέλα και ένας νεαρός, ενώ παράλληλα ο χαφιές εξαφανίστηκε από την πιάτσα . Οι υπόλοιποι τέσσερεις της παρέας έμοιαζαν φοβισμένοι και απέφευγαν να συγκεντρώνονται όλοι μαζί σε δημόσιους χώρους , οι συζητήσεις τους είχαν απ΄την άλλη κοπεί μαχαίρι. Ήταν φως φανάρι πως τα άλλα δύο παιδιά, τα είχαν συλλάβει"

("Το άλλο μου μισό πορτοκάλι" του Λευτέρη Μαυρόπουλου, εκδόσεις Ίνδικτος,σελ.198-199)

" Ένας χωροφύλακας που τον σημαδεύει εδώ και ώρα ..."

"Ο Τάσος παλεύει με ένα χωροφύλακα που με πείσμα κρατάει ένα παιδί και δεν αφήνει να το ελευθερώσουν οι απεργοί. Ρίχνει μια κουτουλιά στο χωροφύλακα και εκείνος, καθώς κλονίζεται , αφήνει επιτέλους το παιδί που τρέχει με τις χειροπέδες ακόμη στα χέρια να κρυφτεί ανάμεσα στους διαδηλωτές,. Ο Τάσος ετοιμάζεται να καταφέρει μια γροθιά στο ζαλισμένο χωροφύλακα, αλλά δεν ολοκληρώνει την κίνηση του. Ένας χωροφύλακας που τον σημαδεύει εδώ και ώρα του ρίχνει με το τουφέκι και τον πετυχαίνει στο κεφάλι (...)

"Ο νεκρός έχει μείνει μόνος του στο οδόστρωμα και οι χωροφύλακες βρίσκονται πλάι του. Ένας χωροφύλακας κλωτσάει με μανία το πτώμα στο κεφάλι στα πλευρά"(...)

"Το πτώμα του νεκρού πάνω στην πόρτα γίνεται η κεφαλή μιας πορείας που αυθόρμητα ακολουθεί τους χωροφύλακες που υποχώρησαν προς την Τσιμισκή. Η ατμόσφαιρα σείεται από αντικυβερνητικά συνθήματα . Το σύνθημα που ακούγεται με μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση είναι αυτό που ζητάει εκδίκηση. Η πορεία έχουν τουλάχιστον τέσσερεις χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας. Στην Τσιμισκή στρατιώτες και χωροφύλακες έχουν ακροβολιστεί στο δρόμο και σκοπεύουν με τουφέκια τους διαδηλωτές. Είναι ξεκάθαρο πως δεν θα τους αφήσουν να συνεχίσουν προς το Αστυνομικό Τμήμα που είναι ο προορισμός. Για και στιγμή η πορεία κοντοστέκεται και το πλήθος ησυχάζει λες και αναμετρά τις δυνάμεις του αντιπάλου που έχει μπροστά του. Ακούγεται ένα παράγγελμα και σύγκαιρα μία ομοβροντία τουφεκιών. Οι περισσότερες σφαίρες έχουν ριχτεί στον αέρα και κάποιες με κατεύθυνση τους διαδηλωτές σε ύψος τέτοιο που να περάσουν πάνω από το πλήθος"

"Το άλλο μου μισό πορτοκάλι" του Λευτέρη Μαυρόπουλου, Β έκδοση, από τις Εκδόσεις Ίνδικτος (σελ.133-135)

Καλοζωισμένοι...

<<Όλοι αυτοί οι καλοζωισμένοι διευθυντές κάθονται και ξεψαχνίζουν τον προϋπολογισμό που τους έχουν σερβίρει εξίσου καλοζωισμένοι πολιτικοί. Έχεις ακούσει ποτέ για πολιτικό που πεθαίνει της πείνας που χρειάζεται βοήθεια δυο φορές τη βδομάδα, που σαπίζει σ' ένα διαμερισματάκι γιατί κανείς δεν έρχεται να τον δει, ώσπου μια μέρα μπαίνουν μέσα και τον βρίσκουν νεκρό; Έχεις ακούσει να συμβαίνει αυτό σε κανέναν πολιτικό;>>"


"Στο σκοτάδι όλοι οι λύκοι είναι γκρι" του Γκούναρ Στόλεσεν, σε μετάφραση Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη, από τις εκδόσεις "Πόλις"

"Άλλο αστυνομικός κι άλλο μπάτσος"

"...Βγαίνω από το σπίτι της γριάς και από μέσα μου βρίζω τους νεώτερους, που κοιτάζουν πως να τα μπουρδουκλώσουν με πέντε ερωτήσεις στο όρθιο και να ξεμπερδεύουν . Αν κάποιος είχε την υπομονή, όταν κάναμε την πρώτη έρευνα, να καθίσει δίπλα στη γρια και και ν' ακούσει τον πόντο της, θα τα ξέραμε όλα αυτά πριν ακόμα μεταφέρουν τα πτώματα στο νεκροτομείο. Τελικά, ισχύει και για μας αυτό που λένε οι ομοφυλόφιλοι για τους δικούς τους. Άλλο αδερφή, κι άλλο πούστης. Άλλο αστυνομικός κι άλλο μπάτσος".

("Νυχτερινό δελτίο", Πέτρος Μάρκαρης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 4η έκδοση), σελ 57)

Πήγαμε στην Τρίπολη, σε ειδικό, μυστικό στρατόπεδο"

-"Καλά...είμαστε κιόλας εννιά άτομα, ορκισμένοι, οι τρεις φοιτητές. Την προηγούμενη βδομάδα πήγαμε στην Τρίπολη, σε ειδικό, μυστικό στρατόπεδο, και κάναμε εκπαίδευσης. Πολεμικές τέχνες, αντάρτικο πόλεων μέχρι και ανεμοπτερισμό. Τρελάθηξαν όλοι. Ήταν εκεί κι ο Αρχηγός απ' την Αθήνα και είκοσι άτομα από άλλες οργανώσεις... ξέρεις ότι θέλουνε να κάνουνε ενιαίο φορά μ μια <<Συντονιστική Επιτροπή Εθνικών Οργανώσεων>> πανελλαδικά...
-Ξέρω . Αυτό προσπαθούμε. Εκεί, ποιοι ήτανε;
-Απ' τους <<Εθνικιστές Επονίτες>>, την Αντικομμουνιστική Σταυροφορία Ελλαάδος>> το Σώμα Ελπιδοφόρων Νέων>>, τους Εθνικόφρονες Ελασίτες>>, τους <<Άλκιμους>> και άλλους..."
("Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου", του Γιώργου Σκαμπαρδώνη , από τις Εκδόσεις Κέδρος, 4η έκδοση)

"Αυτοί, οι επιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι έβαζαν στις αρχές του '80 βόμβες σε τράπεζες και χρηματιστήριο "

" <<Γιατί δημόσια, κυρία Γιαννέλη; Αυτό το ερώτημα με βασανίζει από την πρώτη μέρα.>>
<<Το ξέρω μου το έχετε πει επανειλημμένα>> μου απαντάει με ένα χαμόγελο. <<Γιατί ο πατέρας μου κρεμάστηκε στο δωμάτιο του και έμεινε κρεμασμένος ένα τριήμερο, ώσπου βρόμισε. Αυτοί έπρεπε να πεθάνουν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμο. Από την άλλη , βέβαια , τους έδινα τη δυνατότητα να κάνουν μια ηρωική έξοδο που θα συνοδευόταν από την βιογραφία τους. Καταλαβαίνεται τι θα γινόταν αν αποκάλυπτα ότι οι αυτοί οι επιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι έβαζαν στις αρχές του '80 βόμβες σε τράπεζες και στο χρηματιστήριο; Θα σήμανε όχι μόνο το δικό τους τέλος ,αλλά και των γυναικών και αδερφών τους, που ήταν η βιτρίνα των επιχειρήσεων τους. Και οι τρεις είχαν καλομάθει, ήταν πια μεγάλα ονόματα και δεν άντεχαν την καταστροφή, το διασυρμό, τις φυλακές. Προτίμησαν τη λύση που τους πρότεινα>>"
("Ο Τσε αυτοκτόνησε" του Πέτρου Μάρκαρη, από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης)

"Περιμέναμε την Αλ Κάιντα και μας προέκυψαν δικοί μας λεβεντομαλάκες..."

"Περιμέναμε την Αλ Κάιντα ή τους Τσετσένους και μας προέκυψαν δικοί μας λεβεντομαλάκες. Αυτό δεν τους κάνεις λιγότερο επικίνδυνους. Το αντίθετο, μπορεί να τους κάνει πιο απρόβλεπτους, γιατί η Αλ Κάινα και οι Τσετσένοι δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα, ο τρόμος που σπέρνουν έχει σφραγίδα. Αντίθετα , οι δικοί μας θα πρέπει να πείσουν ότι ξέρουν να σπέρνουν τον τρόμο, αν θέλουν να γίνουν πιστευτοί (...) Βλέπω να έχει μαζευτεί κόσμος και κοσμάκης στα παράθυρα και ανοίγω πάλι τον ήχο. Ο παρουσιαστής συζητάει με δύο βουλευτές και έναν δημοσιογράφο. Όλοι είναι κατά της τρομοκρατίας , αλλά από εκεί και πέρα το ενιαίο μέτωπο γίνεται τρία κομμάτια. Ο ένας βουλευτής είναι με τη Σερβία, ο άλλος με το ΝΑΤΟ, ενώ ο δημοσιογράφος είναι μεν με το ΝΑΤΟ, δεν δέχεται όμως ότι έγινε σφαγή στη Σρεμπρένιτσα. Στο τέταρτο παράθυρο ένας μητροπολίτης εξορκίζει τα Ελληνόπουλα να σταματήσουν τη βία και να παραδοθούν, ενώ στο πέμπτο βλέπω σε απευθείας σύνδεση ένα Αμερικανό, ειδικό σε θέματα τρομοκρατία που πιέζει την ελληνική κυβέρνηση και όλους τους αρμόδιους να μην ενδώσουν στα αιτήματα των τρομοκρατών , γιατί αυτό θα αποτελούσε φοβερό πλήγμα στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, αν αύριο το πρωί οι τρομοκράτες αρχίσουν να εκτελούν ομήρους , έναν, έναν ή αν οι δικοί μας κάνουν κανένα ντου , για τους απελευθερώσουν και οι τρομοκράτες φάνε τους μισούς αυτό θα σημαίνει νίκη στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας".

("Βασικός μέτοχος" του Πέτρου Μάρκαρη, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης)